Niejednokrotnie, gdy zdarzy się coś, co wytrąci nas z równowagi, ryzykujemy, że wpadniemy w otchłań morza naszych odruchowych reakcji.
Wyobraźmy sobie, że w rozmowie z bliską nam osobą padają słowa, w których wyraża ona gniew i rozżalenie. Nie udaje się pomyślnie zamknąć tematu, jednak rozmowa już wydaje się nie prowadzić do niczego konstruktywnego.
Co dzieje się później?
Po zakończeniu rozmowy nie milknie jej echo w naszych myślach i emocjach.
Wracając do metafory z pierwszego zdania – zagarniają nas fale przeżyć, przeżyć na przemian z przemyśliwaniem tego, co się stało.
W jednej chwili potrafimy intensywnie myśleć, żeby zaraz zapaść się w silne emocje. Nie udaje się obrać żadnego sensownego kierunku w tym naprzemiennym wznoszeniu się i opadaniu.
Istnieje na szczęście sposób, żeby nie dostać mdłości w tym jałowym bujaniu.
Wyobraź sobie, że siedzisz w pewnym oddaleniu od sytuacji, która się wydarzyła.
Masz możliwość popatrzeć na nią, zauważając szczegóły, ważne etapy rozmowy. Patrzysz jak uważny obserwator, z zaciekawieniem i bez ocen.
Myślisz i czujesz, oglądając siebie podczas tej rozmowy: swoją mimikę, emocje, gesty.
To samo robisz spoglądając na swojego rozmówcę. Widzisz was oboje w tym wszystkim co stworzyło wasze burzliwe spotkanie
Ten rodzaj patrzenia (dla wielu osób możliwy raczej w pracy z czyjąś pomocą) pozwala znaleźć się wewnątrz tego, co się wydarzyło, ale jako uważny obserwator.
A to radykalnie zmienia sposób myślenia i przeżywania.
Pomagam mężczyznom w osiąganiu ich celów.