Wiele lat temu poznałem w barze mlecznym człowieka, który opowiedział mi historię swojego dość burzliwego życia.

Pozwolił mi podzielić się tą opowieścią, gdy uznam, że dla kogoś może okazać się przydatna.

Pochodził ze wsi, w której słynął jako miejscowy „świr”. Nie, nie chodziło o chorobę psychiczną, ale o łatwość wszczynania bójek – zwłaszcza kiedy był pod wpływem alkoholu, od którego szybko się uzależnił.

Miał na koncie kilka odsiadek za pobicia. Gdy odsiadywał kolejną z nich, zaczął nieśmiało myśleć, że chyba coś jest z nim nie tak. Któregoś dnia na więziennym korytarzu zauważył drzwi z napisem: „Psycholog”.

– Miesiąc zajęło mi krążenie wokół tego gabinetu. Za każdym razem, gdy już miałem zapukać, wpadałem w panikę i brałem nogi za pas.

Któregoś dnia coś się w nim jednak zmieniło… zwyciężyło poczucie, że nie chce i nie może już dłużej odwlekać prośby o pomoc.

Zapukał – i to był jego punkt zwrotny.

Dziś ma na koncie 10 lat trzeźwości oraz dobre, choć skromne życie.

Niekiedy latami ciągną się za nami osobiste problemy, które mimo prób i wciąż nowych strategii, aby się z nimi uporać, nadal mają nad nami władzę.

Być może pukałeś już do wielu drzwi, szukając inspiracji, rozwiązań czy wsparcia.

Może jednak są i takie, które omijasz, bo ich otwarcie oznaczałoby szczególnie trudne wyzwanie, brzemienną w skutki decyzję lub wiązałoby się z dużą stratą.

To może być pytanie, od którego uciekasz, fakt, który pomijasz, albo wypowiedziane przez kogoś zdanie, które kiedyś zatrzymało Cię w poczuciu jałowego pędu.

Zwolnij krok na swoim więziennym korytarzu. Zapukaj…